Op het moment dat 80% van Nederland nog één oor ligt, stap ik op eerste Paasdag bij mijn ouders op de trein richting Deventer. Hier zou ik samen verder reizen met Cotlod. Beiden hadden we de nacht ervoor de voorgenomen 8 uur slaap niet gehaald, maar gelukkig konden we nog 2,5 uur treinen tegemoet zien. Jippie. Om 11 uur, het moment dat de bovengenoemde 80% van Nederland aan de Paasbrunch zit, werden we opgehaald in Breda. Vanaf hier konden we meerijden met Maukra en Arilexed. Aan de pooierbak van Maukra viel meteen te zien dat het adminbestaan hem geen windeieren had gelegd, om maar eens iemand te quoten. Het enige wat nog ontbrak was een chauffeur.
Onderweg bleek dat Maukra een bijzonder talent had voor het imiteren van Rolf Slotboom en dit talent ook nog een graag ten gehore bracht. 'Je denkt toch niet dat ik een gaatje in mijn hoofd heb!' was het antwoord op elke onzinnige vraag van onze kant. Helaas bleek hij minder talent te hebben voor het vinden van een tankstation. De benzineslurpende auto bracht ons nog even in onzekerheid, maar door het laten uitrollen van de auto op de hellingen werd het casino/hotel ternauwernood bereikt.
Deze dag zou de €60 FO worden gespeeld en op 2e Paasdag nog een €210 FO. De toernooitjes zouden aanvangen met 160 man en een 5000 en 8000 beginstack. Gecombineerd met de blindlevels zou dit best lekker pokeren worden voor een €60 FO. De toernooien waren, in verband met de Belgische regelgeving, omgetoverd tot supersit&go’s. Twee keer een 40 mans ‘double or nothing’ doorkomen om vervolgens nog een 40mans FO te winnen was de opdracht. In de praktijk merk je hier niet heel veel van.
Aangekomen bleek dat Rolf Slotboom deze hele week ook de toernooitjes liep te schrapen. Nu was het alleen nog hopen op een tafelloting met Maukra en Rolf aan één tafel. Hoewel ik niet weet of de overige spelers dit zouden trekken. Het veld zou deze dag voor ruim 1/3 uit Nederlanders bestaan (maal vier bad beat verhalen per persoon maakt dit het er niet echt leuker op voor ons) en gezien de ligging van Namen zouden er ook nog wel wat Fransen meedoen. Zelf lootte ik tafel 14 seat 11(!). Blijkbaar waren er nog een paar extra personen in het toernooi gestopt. Waar ik normaal 9max toernooitjes speel mag ik nu ineens met nog twee extra personen aan tafel gaan zitten kaarten. Jippie. Aangekomen bij de tafel kijk ik om me heen en zag dat Arilexed seat 6 had ingenomen, maar een blik naar zijn hippe zonnebril was voldoende om te zien dat er serieus gekaart ging worden.
De rest van de tafel zag er als volgt uit:
Seat 1 Franstalige haakneus
Seat 2: Franstalige speler die er vrij vermoeid uitzag
Seat 3: Kale Waal met hippe designbril
Seat 4: Jonge Belg
Seat 5: Deze persoon werd met de snelheid van het licht verplaatst van tafel
Seat 6: Arilexed
Seat 7: Jonge Vlaming
Seat 8: Medewerker van het HC Venlo
Seat 9: Forse Nederlander
Seat 10:Anonieme (goed Nederlandssprekende) Belg
Seat 11:Ik
Dit leek me geen ongunstige tafel en over mijn positie hoefde ik ook niet te klagen. Het spel varieerde tussen tight passive en loose passive, dus ideaal om kleine potjes op te rapen. Tot mijn grote schrik begon ik zelfs een keer KQo op de CO mee te limpen, terwijl dat voor mij online een instaraise is. Het aantal 3bets was op één hand te tellen. Het bleek al weer dat ik sommige spelers vooraf te hoog had ingeschat, maar toen seat 7 zijn vrouwen UTG limp-callde wist ik dat ik beter naar Abel had moeten luisteren: Het zijn allemaal donks totdat het tegendeel bewezen is. De tafel was niet zo spannend en ik raapte wat potjes op. Daar waar iedereen live tells afgaf bij het leven probeerde ik me zo goed mogelijk in te houden. Zo kwamen de mensen rechts van mij er pas na 3,5 uur achter dat ik een Nederlander was, maar toen hadden ze niet zo lang meer te spelen.
Tijdens het pokeren in Namen ontkom je er niet aan om ook eens de discussie te voeren over het verschil met het Holland Casino. Een nadeel van Namen is, dat ze minder consequent zijn met bepaalde dingen. Bij de ene dealer is 1 muntje van 500 erin gooien bij 100/200 blinds een call, maar bij de ander kan dit ook gewoon een raise zijn. Ook beheerst niet iedere deler de standaard manier van schudden, maar daar heb ik me maar niet aan zitten storen. De jonge Vlaming kreeg het echter een paar keer aan de stok met de dealer, die mijns inziens de goede regels hanteerde, over het verkeerd inzetten van chips. De man gooit er een muntje van 500 in, wacht 2 seconden en zegt ‘Cinq’. De dealer zegt dat dit een call is en de man wordt boos en vraagt vervolgens de hele tafel of wij gehoord hadden dat hij ‘Cinq’ zei. Uiteraard houd ik me doofstom, omdat ik totaal geen Nederlands versta. Vervolgens zegt hij tegen de dealer dat de hele tafel zegt dat hij ‘Cinq’ zei, waarop Arilexed hem aankijkt met een blik van ‘No I didn’t m*therf*cker’.
De mannen naast me komen shorter te zitten en moeten het er uiteraard een keer inblaffen. Arilexed opent op een gegeven moment op de hijack en de forse Nederlander knikkert het erin. Arilexed fold en de man laat trots zijn AQs zien onder de begeleidende woorden ‘Dit doe ik alleen met goede handen hoor’, zich verontschuldigend dat hij Arilexed uit de pot moest drukken. Men was sowieso niet vies van het opengooien van handen. Trots werden de leuke handen geshowt, “stel je voor, hij zal toch niet denken dat ik aan het bluffen ben…”
Gedurende het toernooi was het lekker potjes schrapen. Voor mij althans want het gehele PokerCollege-personeel was reeds naar de rail/hotelkamer gewezen. Met nog drie tafels over bleek maar weer dat het spelen van push/fold ook een kunst was voor velen. Het pushen tenminste, met folden hadden ze veel minder problemen. Op een gegeven moment opent een gast in MP naar 3x de BB. De jongen achter hem, toevallig seat 4 van mijn begintafel begint te steunen en te kreunen en foldt dan na veel theater. Er wordt rondgefold en de gast showt QT. De Belg loopt een beetje wit aan en zegt dat hij boeren folde. Dat hij de man 2x covered had deerde hem blijkbaar niet. Scared money ftw.
De live tells waren ook nadrukkelijk aanwezig in het casino. Ik zit in MP en krijg kaarten gedeeld en het was eigenlijk niet veel. Meer dan 64o zal het echt niet geweest zijn. Op de meeste stacks achter me kan ik wel wegleggen op een reshove, maar op één persoon niet. Gelukkig zie ik achter me al 3 personen zitten met hun linker hand bij het kaartje, klaar om te folden, wat betekent dat ik ineens op de button zit. Ach en de man op de big blind folde net nog boeren, dus ja: raise en 5 brave foldjes achter me.
Omdat ik 4 uur mijn bek houden wel erg lastig vond begon ik ook een beetje te praten met Walen om me heen, wat op een gegeven moment wel goed uitkwam: de tighte kale Waal met zijn hippe designbril, welke ik weer tegen was gekomen op mijn nieuwe tafel opent UTG. Ik vind hier AQo UTG+1. De man was echter zeer tight en aan gamblen had ik ook geen zin. Ik kijk de man even aan en hij geeft me, tot mijn verbazing, een blik met een bijbehorend schuddend kaal hoofdje van: je hebt zeer waarschijnlijk niet beter dan ik. Oui monsieur, je pass. De man pakt de blinden op en laat keurig zijn KK aan me zien. Sympathiek volk die Walen.
Met wat flips en shoven bereik ik uiteindelijk de finaletafel. Ook hier bleek men nog te kunnen folden met 2 big blinds left of met tienen na 1/3 van hun stack geïnvesteerd te hebben. De keyhands op de finaletafel zijn eigenlijk niet heel boeiend. Het toernooi begon tegen 3 uur ’s nachts wel een beetje langdradig te worden met drie man dus hebben we het geld maar verdeeld, waar ik eigenlijk te soft was met een deal maken, maar dat maakte me op dat moment eigenlijk niet heel erg uit. Ik had de derde stack en niet zo veel meer te zeggen. Ik stelde voor om wel gewoon verder te spelen voor de beker, de bragging rights en de titel. Dit enthousiasme hiervoor heb ik van Partyboy overgenomen denk ik tijdens de Twente Classics van 2008. Het is gewoon gaaf om zoiets te mogen winnen, wat uiteindelijk ook gebeurde. Heads-up was ik niet geheel ongelukkig met mijn flips en dus was de beker voor mij. Jippie!
Vervolgens heb ik die avond nog iets te lang met een vieze grijns op mijn gezicht rondgelopen, waarvan jullie op pokercollege ook van mochten meegenieten. Uiteraard had ik dit niet bereikt zonder de onvoorwaardelijke steun van mijn reisgenoten. Bedankt Arilexed, dat je het railen van mij belangrijker vond dan het spelen van een 5$ toernooi. Bedankt Maukra dat je voor me liep te juichen i.p.v. je geld te doneren aan de cashtafels en bedankt Cotlod voor het wakker blijven voor mijn finale tafel. ‘I love you guys’, zoals Antonio Esfandiari zo mooi kan zeggen.
Omdat Falco event 1 al had gewonnen werd dit dus een back2back Pokercollegefeestje. Op event 3 kon echter niemand van ons (Tribbezz speelde dit event ook mee) meer potten breken. Rolf Slotboom haalde nog een eervolle vermelding met zijn 5e plek. Het niveau van dit event was iets hoger en er waren iets minder Nederlanders. Iets wat op het eerste gezicht tegenstrijdig lijkt. Tel daarbij op dat ik slechter (minder slaap, minder scherp) liep te spelen en een tweede finale tafel is wel heel ver weg. Zelf finishte ik daar geloof ik als iets van 30e. Helaas wederom de laatste van PokerCollege. Bad beat verhaal: 35o preflop no good. In dit toernooi werd ik (voor mijn gevoel) nog geslowrolld. Ik open UTG AK en krijg twee callers, waarvan één uit de blinds. De man bet een K-hoge flop met 2 klaveren uit en ik shove hier. De man is voor mijn gevoel vrij commited met elke koning met een aardige kicker. Hij denkt na en vraagt hoeveel chips ik nog heb. Twee minuten later is het hoge woord eruit hij callt. Ik sta zowat te juichen op het moment van horen, totdat de man netjes ook AK opendraait. Pardon? Zeer gefrustreerd neem ik het deel van mijn pot en probeer weer bij zinnen te komen. Sympathiek volk die Walen.
Voor mijn reisgenoten waren deze laatste uurtjes een marteling. Zin in live poker had men niet meer en het internet flipte in het hotel/casino dus was het wachten op een troosteloze uitschakeling van mij. Omdat Tribbezz zo lief was geweest om een kannetje benzine voor Maukra mee te nemen waren we in ieder geval verzekerd van een vlugge ontsnapping uit deze smet(smog)stad. Een stad waarnaar ik door het leuke toernooi-aanbod wel móet terugkeren.
Een paar uur en 26 Rolf Slotboom imitaties van Maukra later waren we weer in Nederland waar wij weer voor enkele maanden een bestaan als nitty internetschrapers zullen leven. Tot de volgende trip!